Powołania

Ks. kan. Walenty Kotarba urodził się 10 stycznia 1910 r. w Uszwi jako syn Marii i Jana Kotarbów. W 1917 r. rozpoczął edukację w miejscowej szkole, a następnie kontynuował naukę w brzeskim gimnazjum. Po zdaniu matury w 1930 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie. 29 czerwca 1935 r. przyjął z rąk biskupa tarnowskiego Franciszka Lisowskiego święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafii św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach (1935–1939) oraz w parafii św. Mateusza Ewangelisty w Mielcu ( 1939–1943). W latach 1943–1946 przebywał w miejscowości Padew Narodowa niedaleko Mielca. Ostatnią Jego parafią jako wikariusza była Trzęsówka – parafia pod wezwaniem św. Anny, w której w latach 1946–1949 był kapelanem prywatnej kaplicy Kuczkowskich. Następnie w latach 1949–1985 pełnił posługę proboszcza w parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Wójtowej koło Gorlic, a po przejściu na emeryturę pozostał w niej jako rezydent. Ksiądz Walenty Kotarba zmarł 5 maja 1993 r. i spoczął zgodnie ze swoją wolą na miejscowym cmentarzu.

Zapisał się w pamięci parafian jako gorliwy, niestrudzony duszpasterz, patriota oraz człowiek o wielkim sercu i charyzmie, dlatego 10 stycznia 2024 r. Szkoła Podstawowa w Wójtowej otrzymała imię Ks. kanonika Walentego Kotarby.

Źródło

Zdjęcia z uroczystości nadania imienia

Zobacz także

Ks. kan. Józef Zydroń urodził się 16 stycznia w 1910 r. w Uszwi jako syn Jana Zydronia i Heleny z d. Pasek. Miał sześcioro rodzeństwa - 4 siostry i dwóch braci, z których Jan zginął bohaterską śmiercią w wojnie polsko-bolszewickiej 23 lipca 1920 r. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Uszwi w 1921 r. rozpoczął naukę w Gimnazjum koedukacyjnym w Brzesku. W maju 1929 r. zdał egzamin dojrzałości i wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa tarnowskiego Franciszka Lisowskiego. Dnia 5 lipca 1934 r. odprawił Mszę św. prymicyjną w kościele parafialnym pw. św. Floriana. Był pierwszym kapłanem powołanym z Uszwi po przeszło 100 latach, dlatego cała wieś wraz z ks. proboszczem Michałem Wielińskim witała księdza prymicjanta z ogromnym entuzjazmem.

Po święceniach kapłańskich Ks. Józef Zydroń objął wikariat w parafii Wietrzychowice, a w 1937 r. w parafii pw. św. Marii Magdaleny w Kaninie. Po śmierci proboszcza kanińskiej parafii w 1939 r. przejął jego obowiązki i wypełniał je do 1976 r.

W czasie II wojny światowej Ks. Józef Zydroń pomagał partyzantom, za co został aresztowany. Cudem uniknął egzekucji. Został odbity z rąk Niemców przez partyzantów, gdy przykuty łańcuchem do wozu był wleczony na przesłuchania do siedziby gestapo w Limanowej. Ukrywał się potem długi czas. Później nastały trudne czasy komunizmu. Ówczesna władza skierowała swe prześladowania przeciw księżom. Nie było chyba duchownego w diecezji, który by nie wycierpiał od komunistów. Ks. Józef Zydroń trafił do więzienia i był przesłuchiwany przez bezpiekę. Przeciwstawiał się oskarżeniom, potrafił bronić swoich racji i chronić innych, chociaż nie było to proste i bezpieczne.

Ks. Józef Zydroń był bardzo lubiany przez parafian z Kaniny. Zawsze otwarty na potrzeby innych, nie odmówił nikomu pomocy. Traktował wszystkich równo, niezależnie od zamożności. Szczególnie dało się to zauważyć podczas odprawiania pogrzebów. Autor publikacji „Materiały Etnograficzne z okolic Limanowej” - J. Wielek we fr. dotyczącym zwyczajów i obrzędów z okolic Beskidu Wyspowego związanych ze śmiercią człowieka pisze:„[...] Ksiądz wraz z organistą wychodzili na pewną zwyczajowo ustaloną odległość - stała tam zazwyczaj kapliczka lub przydrożny krzyż. Gdy zmarły był biedny i ofiara na pogrzeb mała, ksiądz ograniczał się tylko do wyjścia do bramy kościelnej. Zwyczaj ten w niektórych parafiach wiejskich zaczął się zmieniać. Nieżyjący już proboszcz z Kaniny - ks. Józef Zydroń odprawiał pogrzeby jednakowe dla bogatych i biednych, a nawet żebraków. Ponieważ parafia kanińska była bardzo rozległa, często na pogrzeb wyjeżdżał własnym zaprzęgiem, [...] prowadził wszystkie pogrzeby od domu zmarłego, bez względu na odległość i pogodę.” Dlatego nie dziwi fakt, że dziś tak wielu parafian Kaniny pamięta księdza kanonika i wspomina go z życzliwością, ciepło o nim się wyrażając.

Ks. Józef Zydroń zmarł 16 lipca 1977 r. Mszę św. pogrzebową odprawił ks. bp Jerzy Ablewicz. Setki parafian z Kaniny, Siekierczyny i okolic oraz rodaków z Uszwi żegnało swego ukochanego duszpasterza, z którym zżyli się przez 40 lat Jego posługi. Ks. Józef Zydroń został pochowany w kaplicy na cmentarzu w Kaninie.

Tekst i zdjęcia zostały zaczerpnięte z publikacji Romana Śledzia - wnuka siostry ks. Józefa Zydronia - Józefy Brzeskiej.

Ks. Waldemar Wołek urodził się 6 października 1985 r. w Brzesku. Wczesne dzieciństwo spędził w Rudzie Kameralnej. Następnie zamieszkał z rodziną w Uszwi, a później w Zawadzie Uszewskiej. Po ukończeniu miejscowej Szkoły Podstawowej kontynuował naukę w brzeskim Liceum Ekonomicznym. W tym okresie angażował się w życie parafii jako lektor i kantor. Po zdaniu matury rozpoczął studia teologiczne i formację duchową w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. W lutym 2012 r. obronił pracę magisterską pt. „Ksiądz Biskup Piotr Bednarczyk jako psycholog i pedagog”. 26 maja w katedrze tarnowskiej z rąk Bpa Andrzeja Jeża przyjął świecenia kapłańskie. 27 maja odprawił w kościele parafialnym w Uszwi Mszę św. prymicyjną.

Ks. Łukasz Pawełek urodził się 15 maja 1985 r. w Brzesku. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w rodzinnej miejscowości, kontynuował naukę w brzeskim Liceum Ekonomicznym. W tym okresie angażował się w życie parafii jako lektor i kantor. Należał również do młodzieżowej grupy apostolskiej. Oprócz śpiewu pasją Ks. Łukasza był taniec. Tańczył w zespołach folklorystycznych „Porębianie” i „Huncwoty” oraz założył zespół ludowy „Mali Uszwianie”. Po zdaniu matury rozpoczął studia teologiczne i formację duchową w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. W lutym 2011r. obronił pracę magisterską pt. „Sylwetka duchowa ks. prałata Mariana Janiszewskiego”. 28 maja w katedrze tarnowskiej z rąk Biskupa Ordynariusza Wiktora Skworca przyjął świecenia kapłańskie. 29 maja odprawił w rodzinnej parafii Mszę św. prymicyjną.

Urodziła się 21 stycznia 1956 r. w Brzesku. Uczęszczała najpierw do Szkoły Podstawowej w Uszwi, a następnie uczyła się w Liceum Ogólnokształcącym w Brzesku. Po zdaniu matury studiowała na wydziale inżynierii sanitarnej i wodnej Politechniki Krakowskiej. Gdy ukończyła studia, podjęła pracę jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Szynwałdzie. W 1980 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa w Tarnowie. Osiem lat później złożyła śluby wieczyste. Pracowała w Zakładzie Opiekuńczo - Leczniczym dla dzieci w Wierzbicach, Domu Dziecka w Krośnie oraz przez kilka lat pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu w Kluczborku. W 2004 r. wyjechała na misje do Brazylii.

Urodziła się 22 maja 1952 r. w Uszwi. Uczęszczała do miejscowej szkoły podstawowej i kontynuowała naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Brzesku. Po zdaniu matury w 1971 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Św. Józefa. Formację zakonną odbyła w Kluczborku, następnie złożyła pierwsze śluby zakonne i rozpoczęła studia na wydziale filozoficznym, kierunek psychologia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu magistra psychologii w 1980 r. złożyła w Krakowie śluby wieczyste. Pracowała najpierw w Wierzbicach jako wychowawczyni w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym dla dzieci, potem w Polanicy-Zdroju. W Tarnowie przez okres kilku lat była mistrzynią postulatu. Pełniła także funkcję przełożonej i dyrektora Domu Dziecka w Krośnie. Następnie pracowała w Muzeum Katedralnym na Wawelu oraz w Domu Pomocy Społecznej w Rudzie Różanieckiej jako psycholog. Obecnie przebywa w domu zakonnym w Rabce.

Urodziła się 27.11.1923 r. w Zawadzie Uszewskiej, zmarła 18.12.2010 r. w Wilkowicach. Przed wstąpieniem do zakonu pomagała swoim rodzicom w gospodarstwie. Już od dziecka prowadziła pobożne życie. Jako młoda dziewczyna odbyła sama pieszą pielgrzymkę do Porąbki Uszewskiej. Kiedy modliła się przy grocie Matki Bożej, podszedł do niej młodzieniec w wieku 12-13 lat i powiedział:"Daj mi się napić". Wyciągnęła butelkę z wodą, ale chłopca już nie było. Jak siostra wspominała, to były ułamki sekund i nie wierzyła, że w tak krótkim czasie mógł się oddalić. Szukała go bardzo długo wokół groty, ale bez efektu. Po tym wydarzeniu powiedziała: "Panie Jezu, to byłeś Ty". Siostra Elżbieta wstąpiła do zakonu w wieku 24 lat w duchu wynagrodzenia Sercu Jezusowemu za grzechy swoje i świata. Postanowiła oddać się służbie Bogu i bliźnim. Tę decyzję poprzedziła Nowenną do Matki Bożej i Serca Jezusowego.
Nie mając żadnych informacji o zakonach weszła do kościoła Pijarów w Krakowie i zapytała jednego z księży, gdzie się udać. Poprosiła, aby ją skierował do odpowiedniego klasztoru. Wtedy ksiądz powiedział: "Patrz tu idzie siostra, idź z nią". Ta siostra była ze Zgromadzenia Córek Bożej Miłości i w ten sposób 20.02.1947 r. Józefa Pabian wstąpiła do tego zakonu. W 1949 r. przyjęła pierwsze śluby. Następnie trafiła na placówkę do Pilchowic koło Gliwic, w której przebywały dzieci wymagające specjalnej troski. Tam zajmowała się gotowaniem. W 1955 r. przyjęła śluby wieczyste w Pabianicach, gdzie pracowała na plebani przy kościele Najświętszej Marii Panny u księży Wincentego a Paulo. 13 lat później wróciła do klasztoru Córek Bożej Miłości w Krakowie na Pędzichowie 16. Po 5 latach została przeniesiona do Wojski, gdzie nadal zajmowała się gotowaniem dla chłopców z rodzin biednych i patologicznych. Tu w 1974 r. obchodziła jubileusz 25- lecia życia zakonnego. Po 3 latach pracy w Wojsce przeszła na emeryturę i ponownie została przeniesiona tym razem do Krynicy. Tam w 1999 r. obchodziła jubileusz 50-lecia ślubów.
Od 2004 r. przebywała na placówce w Wilkowicach koło Bielska Białej z myślą, że jest to jej ostatnia przystań. Siostra Elżbieta od początku wstąpienia do zakonu była zadowolona, szczęśliwa i wdzięczna Bogu za Jego powołanie.

Urodził się 8 stycznia 1956 r. w Zawadzie Uszewskiej. W 1976 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął 23 maja 1982 r. Pracował jako wikariusz w parafiach: Łużna k/Gorlic (1982 - 1984), Szczawa ( 1984- 1987), Szczucin ( 1987 - 1991), Paleśnica (1991 - 1993), Nawojowa (1993 - 1997), Radłów (1997- 1998).

Urodził się 22 lipca 1955 w Uszwi. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Uszwi. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, które otrzymał w brzeskim liceum, wstąpił do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego, którzy są znani, jako Sercanie. Jego wstępna formacja duchowa miała miejsce w nowicjacie w Pliszczynie k/Lublina. W latach 1975-1981 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Stadnikach. Święcenia kapłańskie otrzymał w dniu 23 czerwca 1981 roku z rąk ówczesnego Metropolity Krakowskiego ks. kard. Franciszka Macharskiego.
Ks. Kazimierz Kowalczyk pracował, jako wikariusz w Lublinie, Bełchatowie, a w latach 1989-1995 był proboszczem w Stadnikach, gdzie znajduje się Wyższe Seminarium Duchowne Księży Sercanów. Następnie pełnił obowiązki proboszcza Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie-Płaszowie. Był także wykładowcą etyki filozoficznej w Wyższym Seminarium Misyjnym w Stadnikach. Obecnie pracuje w duszpasterstwie misyjnym w Domu Zakonnym w Warszawie. Jest doktorantem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 25 czerwca 2006 r. Obchodził jubileusz 25-lecia kapłaństwa.

Urodził się 26 maja 1945 r. w Uszwi. Po zakończeniu edukacji w szkole podstawowej podjął naukę zawodu w Szkole Przemysłowej przy Fabryce Wagonów Pafawag we Wrocławiu, którą ukończył w 1962 r. Następnie rozpoczął pracę zawodową w Hucie im. Lenina na wydziale mechanicznym. Pracując jako ślusarz, a potem operator dźwigowy, kontynuował naukę w liceum ogólnokształcącym dla pracujących w Nowej Hucie. W 1967 r. zdał maturę, a w r. 1970 wstąpił do Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi w Polanicy Zdroju, gdzie trzy lata później złożył pierwsze śluby zakonne. Wyższe Studia Teologiczne ukończył u OO. Franciszkanów w Kłodzku, przyjmując w 1976 r. święcenia kapłańskie. Przygotowując się do pracy misyjnej, pojechał w 1978 r. do Paryża na naukę języka francuskiego. Rok później wyjechał z kraju do Belgii, by stamtąd 28 września 1979 r. odlecieć do Zairu. Po miesiącu pobytu w dzielnicy Kinszasy - stolicy Zairu został skierowany do buszu na misję w Dekese. Następnie wrócił do stolicy i objął stanowisko proboszcza w parafii św. Teresy w Ndili.
W 1986 r. rozpoczął pracę w parafii św. Atanazego na Mokali, gdzie wybudował kościół, szkolę podstawową na 12 klas, szkołę dla dziewcząt oraz grotę Matki Bożej. W 1991 r. odbył roczną formację w Instytucie Katolickim w Paryżu. Następnie wrócił do Zairu, aby w sąsiedniej parafii dokończyć budowę kościoła św. Fryderyka, która została sfinalizowana w 1993 r. Jednocześnie zajmował się działalnością socjalną: dożywianie dzieci, organizacja szkoły dla dziewcząt z biednych rodzin oraz kolegiów dla dzieci i młodzieży.
W 1996 r. powrócił jako proboszcz do parafii św. Atanazego na Mokali, gdzie wybudował budynek nowicjatu. Przez następne lata pracował w trudnym okresie wojny domowej, która doszczętnie zniszczyła kraj i doprowadziła do zmiany nazwy państwa. Nie był to już Zair, lecz Demokratyczna Republika Konga. W 1999 r. w czerwcu przyjechał do Polski, aby po 20 latach pobytu w Afryce poprawić stan swojego zdrowia. Został skierowany do pracy w diecezji Drohiczyńskiej w Mielniku n/ Bugiem.
W sierpniu 2003 r. wrócił do Kinszasy. Obecnie pracuje w parafii św. Franciszka Ksawerego w Masina, gdzie pełni funkcję proboszcza, prowadząc działalność o charakterze pastoralnym, edukacyjnym i socjalnym. Ostatnio udało się otworzyć w niej centrum informatyczne z 10 komputerami do dyspozycji parafian. W 2001 r. O. Jan Smaluch obchodził w Uszwi jubileusz 25-lecia kapłaństwa.

Urodził się 1 września 1950 r. w Uszwi. Po ukończeniu miejscowej szkoły podstawowej rozpoczął naukę w Technikum Ekonomicznym w Brzesku. W 1969 r. zdał maturę i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął 1 czerwca 1975 r. z rak abpa Jerzego Ablewicza, a 8 czerwca odprawił w rodzinnej parafii Mszę św. prymicyjną. Pracował jako katecheta w parafiach: Paleśnica (1975-77), Gorlice (1977-83) Królówka (1983-86) Tropie (1986-92) Żeleźnikowa (1992-1993).
Od 1993 r. jest proboszczem w Woli Rogowskiej. W 2005 r. obchodził jubileusz 30-lecia kapłaństwa.

Urodził się 1 stycznia 1951 r. w Uszwi. Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego w Brzesku w roku 1969 i zdaniu matury wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie, w którym ukończył 2 lata studiów, po czym w roku 1972 przeniósł się do Biskupiego Seminarium Duchownego w Gdańsku-Oliwie, które ukończył w 1976 r. , uzyskując tytuł magistra teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. 23 maja 1976 r. w Bazylice Katedralnej w Gdańsku-Oliwie otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa gdańskiego Lecha Kaczmarka. Następnie pracował jako wikariusz w Parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Gdańsku (1976 - 1980) oraz Parafii NMP Królowej Różańca Świętego w Gdańsku-Przymorzu (1980 - 1983). Dnia 2 lutego 1983 roku - mając zaledwie 7-letni staż kapłański- decyzją ordynariusza diecezji gdańskiej, ks. bpa Tadeusza Gocłowskiego, został ustanowiony administratorem nowo erygowanej parafii pw. Św. Bernarda z Clairvaux, a 5 czerwca 1986 roku zamianowany jej pełnoprawnym proboszczem. Od 1991 roku pełnił także urząd wicedziekana Dekanatu Sopockiego. Po kanonicznym objęciu funkcji proboszcza, w tym samym roku ks. Zygmunt rozpoczął budowę nowej świątyni. Pierwszym zadaniem była budowa tymczasowej kaplicy, która była gotowa w sierpniu 1983 r. Budowę właściwej świątyni rozpoczął w 1984 r. W dniu 28 września 1986 r. bp. Tadeusz Gocłowski dokonał uroczystego wmurowania kamienia węgielnego, który wcześniej został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Zaledwie po 5-ciu latach od rozpoczęcia budowy, w dniu 13 października 1991 roku wspomniany wcześniej biskup ordynariusz, dokonał uroczystej konsekracji nowego kościoła parafialnego. Jednocześnie ks. Toboła zabiegał o tworzenie i formowanie wspólnoty parafialnej. Zawsze pogodny, mimo wielu problemów związanych z budową i duszpasterstwem, zjednał sobie serca parafian.
Niestety 20 sierpnia 1993 r., w dniu uroczystości odpustowej ku czci patrona kościoła i parafii, parę minut przed rozpoczęciem sumy ks. Zygmunt Toboła niespodziewanie umiera. 24 sierpnia 1993 r. abp Metropolita Gdański Tadeusz Gocłowski przewodniczył Mszy św. pogrzebowej koncelebrowanej przez blisko stu kapłanów z diecezji gdańskiej, elbląskiej i tarnowskiej, w obecności miejscowych parafian oraz rodaków z Uszwi. Ksiądz Zygmunt zgodnie ze swoją wolą został pochowany na terenie diecezji gdańskiej, której poświęcił swoje życie kapłańskie. W dowód wielkiego uznania dla Jego gorliwej służby, biskup ordynariusz Tadeusz Gocłowski - na prośbę parafian - wyraził zgodę na wykonanie grobu w posadzce bocznej kaplicy kościoła, który tak mozolnie wybudował. To niewątpliwie precedens i zarazem wielkie wyróżnienie dla ks. Zygmunta, gdyż prawo kanoniczne stanowi, iż pochówek w katakumbach, bądź podziemiach kościelnych, jest zarezerwowany dla biskupów i wyższych hierarchów kościelnych. Pozostałe osoby wierzące - w tym także duchowni - zwyczajowo są chowani na cmentarzach parafialnych. Palące się nieustannie na Jego grobie świece i świeże kwiaty świadczą o wciąż żywej pamięci wiernych.

Źródło: Grzegorz Toboła, Wspomnienie w 10-tą rocznicę śmierci, Kościół nad Uszwicą 27/2003

Urodził się 23 marca 1936 r. w Uszwi, zmarł 7 czerwca 2018 r. w Kopenhadze. Rok po zdaniu matury w brzeskim gimnazjum wstąpił do Zakonu Redemptorystów i rozpoczął nowicjat w Braniewie. Jak sam wspomina, życie klasztorne w tamtych czasach było bardzo trudne: bieda, sześcioletnia rozłąka z rodziną, brak kontaktu ze światem. Po święceniach kapłańskich w 1961 r. przygotowywał się do pracy apostolskiej w tzw. drugim nowicjacie w Toruniu. Działalność duszpasterska Ojca Władysława jest bardzo bogata. Najpierw pracował 2 lata w Warszawie. Potem przebywał w Tuchowie jako referent do spraw powołań zakonnych. W 1968 r. został skierowany do Gliwic, gdzie uczył religii młodzież szkół średnich oraz organizował duszpasterstwo studentów.
W latach 1968-71 studiował psychologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po uzyskaniu tytułu magistra powrócił do Gliwic i rozpoczął studia doktoranckie. W 1975 r. obronił pracę doktorską z zakresu psychologii wychowawczej. W styczniu 1976 r. wyjechał do Danii. Początkowo pracował wśród Polaków na wyspie Fionii, ucząc się równocześnie języka duńskiego. Po 3 latach został proboszczem dwóch parafii duńskich Nyborg i Assens. Działalność misyjną kontynuował w polskiej parafii św. Anny w Kopenhadze. Obecnie jest proboszczem parafii duńskiej pw. św. Mikołaja w dzielnicy Kopenhagi Hvidovre. Ojciec Władysław odprawia Msze św. nie tylko dla Duńczyków, ale także dla Polaków i Wietnamczyków. Angażuje się również w życie duńskiej Polonii.
Mimo działalności duszpasterskiej i polonijnej pracuje naukowo i popularyzatorsko. Opublikował wiele artykułów o tematyce teologicznej, psychologicznej, pedagogicznej, historycznej w "Informacjach Polskiej Misji Katolickiej w Danii", "Informatorze Polskim" oraz "Tygodniku Powszechnym".
26 sierpnia 2001r. w kościele parafialnym w Uszwi Ojciec Władysław Zdunek obchodził jubileusz 40-lecia święceń kapłańskich, a 5 czerwca 2011 r. 50. rocznicę pracy duszpasterskiej.

Urodził się 25 marca 1922 r. w Uszwi. Na okres jego młodości przypadła II wojna światowa. Jako 19-letni chłopiec musiał opuścić dom rodzinny i znalazł się na przymusowych robotach w Austrii. Głęboka wiara i hart ducha pozwoliły mu przeżyć tamte trudne 4 lata. W 1945 r. powrócił do kraju i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Tak rozpoczął się jego 5-letni dialog z Łaską Bożą, uwieńczony przyjęciem święceń kapłańskich 6 stycznia 1950 r. z rąk ks. bpa Jana Stepy. Następnie został skierowany do pracy duszpasterskiej w charakterze wikariusza w parafiach Rzezawa i Lipnica Murowana. Już w szóstym roku kapłaństwa przyjął obowiązki proboszcza najpierw w Sromowcach Niżnych (1956-61), a potem w Grywałdzie (do 1964 r.) i Borowej. W 1977 r. wyjechał do pracy duszpasterskiej w Austrii. Przez rok był wikariuszem w Parafii Siedmiu Pasterzy na obrzeżach Wiednia, a następnie 18 lat pełnił tam funkcję proboszcza. W 1996 r. zamieszkał na terenie parafii, wspomagając swego następcę. W 2001 r. obchodził w Uszwi jubileusz 50-lecia kapłaństwa, wspominając trudy i radości swojego duszpasterstwa. Ks. Bolesław Zdunek zmarł 22 czerwca 2002 r. w Hospicjum Św. Brata Alberta w Dąbrowie Tarnowskiej w wieku 80 lat.
Był gorliwym kapłanem służącym wszystkim potrzebującym duchowego wsparcia i pomocy materialnej. Jego plebania w Wiedniu zawsze była otwarta dla Polaków szczególnie w trudnych czasach stanu wojennego. Regularnie wspierał rozbudowę tarnowskiego seminarium. W swojej parafii w Archidiecezji Wiedeńskiej rozwijał kult Matki Bożej, której był wielkim czcicielem oraz propagował nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego. W ostatnich latach życia naznaczonego chorobą i cierpieniem jego silny duch walczył ze słabością ciała aż do końca.
Na okoliczność śmierci Ks. Prałata parafianie z Wiednia wydali klepsydrę, w której napisali, że był kapłanem i człowiekiem pełnym zrozumienia i dobroci, a parafia przez jego śmierć utraciła dobrego duszpasterza.